Het duurste moment om met de muziek te beginnen is als de montage op slot zit. Helaas is het ook het meest gebruikelijke.
Ik snap hoe het gebeurt. De opnames zijn klaar, de montage duurt langer dan gepland, en muziek voelt als iets wat je er aan het eind bij doet. Net als de kleurcorrectie. Dus de componist krijgt een afgemaakte film en een deadline, en moet het maar laten werken.
Waarom je dat geld kost
Zit de montage op slot, dan wordt elke muzikale keuze een reparatie. Het tempo moet passen op knippen die er al zijn. De opbouw moet landen op een productshot dat al vaststaat. Vallen de knippen om de 1,7 seconde en past daar geen fatsoenlijk tempo op, dan moet iemand smokkelen, en meestal hoor je waar.
Het kan, en we doen het voortdurend. Maar het eindigt bijna altijd ergens in een compromis.
Wat er verandert als je eerder begint
Bij de ruwe montage ligt alles nog los. Een knip kan een halve seconde opschuiven om op de muziek te landen, in plaats van andersom. Dat kost de editor niks en je hoort het verschil echt.
Bij de Boska-campagne zaten we er vanaf de eerste versies bij, en de muziek veranderde mee terwijl de montage strakker werd. Toen het beeld op slot ging, paste de muziek er dus al op, en konden we de tijd besteden aan het beter maken in plaats van aan het passend maken.
Je merkt ook vroeg of het tempo überhaupt werkt. Stuur ons een ruwe montage en we kunnen je meestal binnen een dag zeggen of het gaat werken.
Wat je moet sturen
Niet veel. Een ruwe montage, ook een lelijke. Een idee van de lengtes die je nodig hebt (de 30, de 15, de 6). En een paar referentietracks, liefst met een zinnetje over wat je er goed aan vindt.
Dat is genoeg om te beginnen. Niets hoeft af te zijn, daar gaat het juist om.
Dus de volgende keer dat je een shoot plant, zet de muziek in de planning naast de montage in plaats van erachter. Hetzelfde budget, alleen uitgegeven op een moment waarop het meer oplevert.